พระเจ้าสาปแช่งเราจริงหรือ ?

วันหนึ่งได้อ่าน พระธรรมปฐมกาล 3:17-19 (¹⁷ พระองค์จึงตรัสแก่อาดัม  ว่า  "เพราะเหตุเจ้าเชื่อฟังคำพูดของภรรยา  และกินผลไม้ที่เราห้าม  แผ่นดินจึงต้องถูกสาปเพราะตัวเจ้า  เจ้าจะต้องหากินบนแผ่นดินด้วยความทุกข์ลำบากจนตลอดชีวิต ¹⁸ แผ่นดินจะให้ต้นไม้และพืชที่มีหนามแก่เจ้า  และเจ้าจะกินพืชต่างๆของทุ่งนา ¹⁹ เจ้าจะต้องหากินด้วยเหงื่ออาบหน้า  จนเจ้ากลับเป็นดินไป  เพราะเราสร้างเจ้ามาจากดิน  เจ้าเป็นผงคลีดิน  และจะต้องกลับเป็นผงคลีดินดังเดิม")

เมื่ออ่านจบ ความรู้สึกที่หดหู่ไม่รู้มาจากไหน และมีความรู้สึกว่าอาดัมทำผิดจริง แต่ก็ถูกลงโทษแล้ว ยังถูกพระเจ้าสาปแช่ง กระนั้นหรือ ได้แต่รู้สึกว่าอย่าได้มีการสาปแช่งเช่นนั้น จริง ๆ เลย

ในการดำเนินชีวิตแต่ละวัน ก็ได้มีโอกาสพบผู้ที่เป็นพ่อแม่ และเด็ก ๆ ที่เป็นลูกของเขา เด็กหลายคนที่ไม่ค่อยเชื่อฟังพ่อแม่ ยังคงเที่ยวเตร่บ้าง เล่นบ้าง ใช้เงินทองฟุ่มเฟือยบ้าง พ่อแม่สั่งสอนให้อยู่บ้าน ทำงานบ้าน อ่านหนังสือ ก็ไม่เชื่อฟังทำตาม บ้างก็ได้ยินเสียงพ่อแม่กล่าวกับลูก ๆ ว่า "ถ้ายังเป็นอย่างนี้ อีกหน่อยก็เรียนไม่จบหรอก ต่อไปก็ต้องไปเป็นลูกจ้างขายแรงงาน"

ครั้งได้ยินเช่นนั้น ก็เกิดคำถามขึ้นมาว่า "พ่อแม่กำลังสาปแช่งลูกของเขาอยู่เหรอ"

คงไม่ใช่หรอก พ่อแม่เขากำลังสอนต่างหาก พ่อแม่เขากำลังชี้ถึง อนาคตให้ลูกเขาฟัง เพราะพ่อแม่มีสายตาที่ยาวไกลกว่า พ่อแม่จึงเตือนลูกถึงวันหน้า ให้ลูกเขาตระหนักว่า ถ้ายังคงทำตัวเช่นนี้ต่อไป ก็จะต้องพบกับเหตุการณ์อย่างที่พ่อแม่บอก

ถ้าลูกกลับใจ หันมาเชื่อฟังพ่อแม่ ชีวิตข้างหน้าก็ไม่ต้องเป็นเช่นนั้น แต่ตรงข้าม กลับจะมีชีวิตที่ดีมีความสุข เรียนจบ มีงานทำ เป็นเจ้าคนนายคน ถ้ายังคงประพฤติเหมือนเดิม ชีวิตข้างหน้าอาจเป็นดังที่กล่าวให้ฟัง ต้องพบความเหน็ดเหนื่อยอาบเหงื่อต่างน้ำ

ทำให้ฉุกใจคิดถึงข้อพระธรรม ปฐมกาล 3:17-19 นั้นอีกครั้ง และรู้สึกทันทีว่า พระองค์เจ้าก็เป็นเช่น พ่อแม่ของลูก ๆ เหล่านั้น เป็นพ่อของพวกเรา เป็นพ่อของอาดัม องค์พระผู้เป็นเจ้ารักพวกเรามาก พระองค์คงไม่สาปแช่งพวกเราหรอก แต่พระองค์กำลังชี้ให้เราตระหนักว่า การไม่เชื่อฟังพระองค์นั่นแหละ จะเป็นผลให้อนาคตของเราต่างหากที่เป็นเช่นที่พระองค์ตรัส

เพียงเราหันกลับมาเชื่อฟังพระองค์ปฏิบัติตามพระบัญญัติของพระองค์ เราก็จะพบกับพระคุณของพระองค์เจ้า